امروزه بدلیل پیشرفت تکنولوژی و افزایش آگاهی نسبت به استفاده از وسایل ایمپلنت دیجیتالی حجم درخواست برای درمان دیجیتالی رو به افزایش است .
در مسیر سنتی قالبی با مواد قالبگیری سیلیکونی از دندان آماده شده برای روکش متال سرامیک گرفته میشد ، با گچ مخصوص قالب رخته میشد ، مدل گچی دندان با موم وکس دندانسازی آماده میشد تا فریم فلزی ساخته شود،
کبالت و نیکل و کروم و … از عناصر سازنده این آلیاژ هستند.
بعد از پرداخت فریم فلزی که با ریخته گری ساخته شده ، پودر پرسلن یا سرامیک یا همان چینی روی فریم فلزی چسبانده میشود ، آناتومی دندان شکل داده میشود ، سپس کل این ساختار داخل کوره پخت پرسلن قرار میگیرد تا آماده شود.
در مسیر دندانپزشکی ایمپلنت دیجیتالی بجای قالبگیری از اسکنر داخل دهانی استفاده میشود تا شکل دندان های تراش خورده یا آماده شده برای لمینیت یا روکش سرامیکی ، اسکن شود و بصورت یک فایل ایمپلنت دیجیتالی داخل کامپیوتر دیده شود ،
در نرم افزار های مخصوص طراحی سه بعدی ایمپلنت دیجیتالی مانند اگزوکد ، فرم و آناتومی دندان طراحی میشود ، سپس به دستگاه تراش سه بعدی ایمپلنت دیجیتالی دستور تراش روی بلوک های آماده ی سرامیکی داده میشود ، بعد از این مرحله لازم است بلوک برای استحکام بیشتر داخل کوره مخصوص پخته شود.
روکش هایی که با این روش ساخته میشوند تمام سرامیک هستند مانند زیرکونیا و ایمکس
اسکنر ایمپلنت دیجیتالی Panda P4
